Corine Verweij

Ik denk in beelden, heb ik altijd gedaan. Vertelt iemand een verhaal, dan verschijnen er onmiddellijk plaatjes in mijn hoofd en andersom zijn beelden mijn houvast voor verhalen en gebeurtenissen. Van hieruit is het misschien wel logisch dat ik graag fotografeer.

Mijn eerste camera kocht ik toen ik 27 was (eerder had ik geen geld). Ik volgde een cursus en leerde ook afdrukken. Jaren van vakantiefotografie en op beeld vastleggen van de kinderen volgden. Naar volle tevredenheid. Tot ik in 2010 lid werd van fotogroep Lumiere……  Aan vele foto’s waar ik aanvankelijk tevreden over was, begon ik allerlei tekortkomingen te ontdekken. Het licht klopte niet, een grasje had weggeknipt moeten worden, de achtergrond was te druk, de balans in de foto kon beter, enz. Maar sjonge wat was dat leerzaam! En wat bleken er oneindig veel mogelijkheden te zijn op het gebied van fotografie.

Door fotogroep Lumiere werd ik geïnspireerd tot het fotograferen van druppels, kocht ik een macrolens en begaf me tussen de bloemetjes en insecten, bracht ik uren door in een echte fotostudio om portretten te maken en ging ik experimenteren met lange sluitertijden. Mijn resultaten zijn beslist niet altijd top, maar bezig zijn met fotograferen en zien wat de effecten zijn van bepaalde instellingen of invalshoeken blijft onverminderd leuk. En als dat leidt tot een foto waar niet alleen ik, maar ook anderen enthousiast over zijn, dan geeft dat een kick.